Łazienka w bloku z lat 70. czy 80. rzadko ma więcej niż 4–5 m². Do tego dochodzi pion kanalizacyjny, wentylacja i drzwi otwierane do środka. Zanim zaczniesz wybierać płytki, zmierz pomieszczenie z dokładnością do centymetra i narysuj rzut na papierze milimetrowym. Warto też sprawdzić, gdzie biegną rury — przesunięcie muszli o 20 cm może wymagać skucia posadzki, a to generuje koszty, których łatwo uniknąć na etapie planowania.
Największy błąd to wstawianie standardowej umywalki 60 cm tam, gdzie realnie zmieści się 45 cm. Jeśli szukasz rozwiązań dla wąskich wnęk, przejrzyj wskazówki dotyczące modeli narożnych i wąskich dostępne na assteelgroup.pl — pozwalają zaoszczędzić kilkanaście centymetrów, które potem wykorzystasz na pralkę albo szafkę. Pamiętaj o strefach mokrych: prysznic bez brodzika wymaga spadku posadzki i odpowiedniej hydroizolacji, a kabina 80×80 cm to absolutne minimum, jeśli nie chcesz zalewać sąsiadów przy każdym myciu głowy.
Drzwi to często pomijany element. Skrzydło otwierane do wnętrza zjada około metra kwadratowego przestrzeni manewrowej. W ciasnym układzie lepiej sprawdzą się drzwi przesuwne albo otwierane na zewnątrz. Podobnie z pralką — jeśli nie zmieści się pod umywalką, rozważ pralkę ładowaną od góry, która ma mniejszą głębokość. Grzejnik drabinkowy montuj na ścianie nad pralką albo w kącie, nigdy na wprost wejścia.
Oświetlenie i wentylacja wpływają na komfort bardziej, niż się wydaje. Jedno górne światło w łazience 4 m² daje efekt studni — cień pada dokładnie tam, gdzie się myjesz. Lepsze są dwie–trzy mniejsze oprawy: nad umywalką, nad lustrem i przy prysznicu. Wentylator z czujnikiem wilgotności podłączony do kanału grawitacyjnego rozwiąże problem zaparowanych luster i pleśni w narożnikach, zwłaszcza gdy w bloku nie ma okna.